Als onbewoond eiland, maar vruchtbaar en waterrijk, leek het subtropische Madeira bijzonder geschikt voor kolonisatie. Maar zijn geïsoleerde ligging en het vulkanische reliëf bemoeilijkten de inbezitname. Toch slaagden Portugese, Vlaamse en Italiaanse planters en kooplui er in om een suiker-economie, gestoeld op slavenarbeid, uit te bouwen. Als retourwaar kwam Vlaamse kunst terecht in domein-kapellen en parochiekerken. Het rietsuiker als “witte goud” werd afgelost door de elitaire Madeira-wijnen. Tot goedkopere Braziliaanse suiker en populaire Iberische wijnen (sherry en porto) Madeira volledig uit de markt  prijsden. Bodemuitputting, kaperraids en vooral de toenemende overbevolking leidden uiteindelijk tot verarming en massale overzeese uitwijking.
           
Het ontluikende Engelse kuurtoerisme bracht in de 19de eeuw de ommekeer. Luxehotels en modern transport (stoomvaart, watervliegtuigen, tandradspoor) ontsloten het verre eiland. Een heroplevende wijn- en rumproductie en de nieuwe bananenteelt verbeterden de insulaire werkgelegenheid.
           
Maar de echte doorbraak kwam pas na W.O. II met de democratisering van het reizen. Bij gebrek aan zandstranden bleef Madeira gespaard van massatoerisme, maar  leek wel aantrekkelijk voor selectiever vakantie- en natuurtoerisme (levada-wandelaars).
           
De toetreding van het moederland tot de Europese Unie en een verregaande eiland-autonomie stimuleerden eind vorige eeuw de verdere modernisering : een ultra-nieuwe luchthaven, een cruiseterminal en tunnel-snelwegen.  Dit alles resulteerde in de spectaculaire groei van het hotelwezen. Daardoor is de toeristische sector dé troefkaart  geworden van Madeira,  terecht “bloemeneiland” geheten.

John Everaert
Prof.em UGent & reisleider ROC.
Publiceerde over Vlamingen op Madeira en bereisde meermaals het eiland

Praktische info en inschrijven.

Klik op volgende link om je deelname te bevestigen: klik hier
+ stort de deelnameprijs van €15 op de rekening BE39 4460 2458 7119 van ROC vzw, met vermelding "Madeira"